Kocaeli’de daha kuralcı, katı, ve esnekliği kısıtlanmış bir ortamdaydım. Boğaziçi ise bir devlet kurumuna göre fazlasıyla liberal ve özgür bir ortama sahipti. Kampüsün içerisinde dilediğimiz gibi eğlenir, çimlere basar, akşam üzeri manzarada yorgunluk biramızı kimse karışmadan içebilirdik. Türkiye’de şeriat tartışmalarının en yoğun olduğu dönemde dahi türbanlı öğrencilerin rahatlıkla okula ve derslere girebildiği bir üniversiteydi Boğaziçi.Bu kurumu diğerlerinden ayıran özelliklerinin başında da bahsettiğim özgürlükçü ortam var sanırım. Kocaeli’de ise çimlere basılmazdı, sık sık çantalar aranırdı, okuduğum kampüste herhangi bir kulüp odası yoktu vs.

Bunları yazmama sebep olan şey ise son dönemde yaptığım yüksek lisans başvuruları. 3 yılı aşkın süredir özel sektörde çalışsam da akademik dünyadan kopmak istemiyorum. 2 defa farklı sebeplerden ötürü İsveç’e master için gitmenin kıyısından döndüm ve yurt dışı hayallerimi orta vadede doktoraya bırakıp yurt içerisinde yüksek lisans programı arayışına başladım. 4 devlet üniversitesinin, Boğaziçi, İTÜ, İstanbul ve Galatasaray’ın farklı bölümlerine başvuruda bulundum. Sadece başvuru süreci dahi tanımadığım 3 üniversitenin kararterleri hakkında bana genel bir fikir verdi.

Tüm başvurular için internetten gerekli belgeleri toplayıp, duyurulan tarihlerde üniversitelerin yolunu tuttum.

Boğaziçi Üniversitesi en az belge isteyendi ve okulun kapısından girdikten sonra başvuru işlemini gerçekleştirmem 2 dakika, bilemediniz 3 dakika sürdü. Başvuruları aşağı yukarı 1 ay boyunca kabul ediyorlardı ve sıra beklemek vb. sıkıntılara girmeden işinizi halledebiliyordunuz.

Teknik Üniversite için gerekli olan belge sayısı biraz daha fazlaydı. Başvuru süresi 1 hafta ile kısıtlanmıştı ve belgelerimi ilgili birime teslim etmek için 2 saati aşkın süre sırada beklemem gerekti. Ancak muhattap olduğum kişiler insana insan gibi davranan, bir şey sorulduğunda sizi başından savmaya çalışmayan türdendiler.

İstanbul Üniversitesi de başvuruları 1 hafta içerisinde kabul ediyordu. Ancak neyin nasıl yapılacağı pek de net değildi. Başvurduğum bölüm Enformatik’ti, ki lisans eğitimimle tamamen paralel bir bölüm. Tabii Yönetim Bilişim Sistemleri’nin adı Nuh nebiden kalma listenin içerisinde yer almadığı için küçük bir Vezneciler turu atarak Enformatik’e başvurmaya yeterli olduğuma dair bir yazı almam gerekti. Bunu öğrendiğimde saat 5′e geliyordu ve ben devlet memuruyum diye bağıran yetkili kısa bir açıklamanın ardından koşarak masasından uzaklaştı. Ertesi sabah 2-3 saat kadar gerekli belgeyi imzalayacak kişiyi bekledim. Uygunluk kağıdını imzalayan bölüm başkanına durumdan bahsedip listeye Yönetim Bilişim Sistemleri’ni de ekleyebileceklerini söylediğimde oralı bile olmadı. Neyse, üzerime vazife değil deyip geçtim. Özetle başvuruyu tamamlamam 2 günümü aldı.

Birkaç hafta sonra İstanbul Üniversitesi’ne mülakata gittim. 3 öğretim görevlisinin katıldığı mülakat 5 dakikadan da az sürdü. Benden kendimi anlatmamı istediler, anlatmaya başladım, ama kimse beni sallamıyor gibiydi. Bir kişi önündeki sandviçle meşguldü, diğeri odada bir şeyler arıyordu, sonuncusu da elindeki kağıtları okuyup arada bana bir bakış atıp kağıtlara geri dönüyordu. Daha söyleyeceklerimin yarısına dahi gelmemişken, bu kadarı yeterli dediler ve mülakat son buldu. Ne bir soru soruldu, ne de başka bir şey. Görevlerini yerine getirmiş olmak için orada oturan insanlar vardı karşımda. En azında bende bıraktıkları izlenim buydu.

GS Üniversitesi ise keyifli bir ortama sahipti. Binalarda hafif bir devlet dairesi havası varolmakla birlikte karşılaştığım tüm insanlar oldukça naziktiler. 1 saat gibi bir sürede işimi hallettim, sonra denize sıfır kantininde bir keyif kahvesi içtim.

Sanırım burada da okuyabilirim hissiyatı ile otobüs durağına doğru yürürken telefonum çaldı ve Boğaziçi Üniversitesi’ne kabul aldığımı öğrendim. Aynı günün gecesi de İstanbul Üniversitesi’nden de iyi haber geldi. GS süreçleri henüz devam ediyor ki bu saatten sonra uğraşmak istemiyorum, İTÜ ise paramı aldıktan sonra 84,6 olan ALES puanım 85 olmadığı için başvurumu reddetti. Sonuçta bana yine boğazın yolu gözüktü.

İşin özeti her kurumun binbir çeşit nedenden kaynaklanan bir karakteristiği var. Devlet üniversiteleri de bu durumdan nasibini alıyor. Ancak bir toplumu kalkındırması beklenen kurumların çoğunda memur zihniyeti olarak tanımlanabilecek dar bakış açısının hakim olması umut kaybetmek için yeni bir sebep daha veriyor insana. Yine de üstadın dediği gibi enseyi karartmamak lazım.

Her şeyden önce kağıtla olan ilişkim neredeyse kopma noktasına geldi. Sadece zevk için bir şeyler karalayarak bitirdiğim defter sayısı hiç de az değildir oysa. 1 yıl öncesine kadar bir müşteriye gittiğimde defterimi çıkarır notlar almaya başlardım. Bu alışkanlığı da Evernote‘la tanışmamın ardından tamamen bıraktım. Öyle ki 2 ay önce başladığım yeni işi kabul ederken koyduğum koşullardan biri ofiste kullanacağım bilgisayar dışında bir de netbook sahibi olmaktı. Zira 3 kiloluk bilgisayarları taşımak da da bilgisayarı taşımamak için kağıda not almak da zor geliyordu.

Kendimi bildim bileli okuyan biri olmuşumdur. Hala fazlasıyla okuyan bir insanım ancak son dönemde elime kitap aldığım pek söylenemez. 3 yılı aşkın zamandır kullandığım Google Reader öyle bir canavara dönüştü ki içerisinde biriken makaleleri süpürmek bile ortalama günde birkaç saatimi alır oldu. Ara sıra temizlik yapıp bir çok aboneliğimi iptal etsem de aboneliğini eklediğim site sayısı iptal ettiklerimin sayısını her zaman aşıyor.

Twitter takibi, birkaç haber sitesine bakma, buralarda karşıma çıkan link’lerdeki yazılara göz atma, biraz Facebook vs. derken bilgisayar uzun uzun bir şeyler okuduğum bir araç haline de geldi. Muhtemelen bundan ve kafa kağıdının yavaş yavaş eskimesinden dolayı da gözlerim olumsuz sinyaller veriyor bir süredir. (Evet kontrole gitmeyi de sürekli erteliyorum.)

Gün geçtikçe bu alışkanlıklara yeni teknolojik aletler de ekleniyor. 4-5 ay önce yadigar telefonumun tehlike çanları çalması üzerine fiyat performans olarak piyasadaki en iyi telefon olarak niteleyebileceğim Nokia 5800′ı satın almamla cep telefonundan gazete okumak gibi bir alışkanlık da edindim ki bu okuma yönteminin faydadan çok zararı var, biliyorum. Yine de özellikle otobüs, metro vb. ortamlarda ilk yaptığım şey elimi telefona atıp okuyacak bir şeyler aramak oluyor. Kaldı ki telefonum en üst seviye teknolojik özelliklere sahip bir model değil. En azından iPhone gibi uygulama zengini bir platformu yok. iPhone almayı da epey düşündüm, ancak sadece uygulamaları için bir telefona 1500 TL civarı bir para ödemek içime sinmedi. Ancak itiraf etmeliyim ki Apple’ın yeni mucizesi iPad tam bana göre bir ürün. Okunabilirliği yüksek, ekranı geniş, ve hafif. iPhone almakta gösterdiğim direnci iPad’de gösterebileceğimi pek zannetmiyorum.

Özetle teknoloji ile çevrili bir hayatın içerisindeyim uzunca bir zamandır. Bundan şikayetçi miyim? Sanırım hayır. Ancak okunmayı bekleyen kitaplarım, büyük bir hevesle aldığım Moleskine defterlerim kuzu kuzu duruyor masamın üzerinde. Hangisi daha doğru, ya da bu işin bir doğrusu var mı bilmiyorum. Yine de günün birinde bilgisayarları, telefonları bir kenara bırakıp geniş bir kütüphanenin içerisinde ağır ağır okumanın, sevdiğim yazarları kıskanıp kalemle bir şeyler karalamanın, bir pikaptan Beatles dinlemenin sonra da dışarı çıkıp uzun uzun yürümenin hayalini kurmuyor değilim. O günün ne zaman geleceği konusunda ise -şimdilik- tahmin dahi yüretememekteyim.

İnsan bazen hayatın akışına öyle kaptırıyor ki kendini yazmak, çalmak, söylemek sürekli erteleniyor. Benimkisi de o hesap işte.

İstanbul’un nemli sıcağında şifayı kapınca, Cumartesi günü eve hapsoldum. Premiere lig bitmiş, 2 satır bir şey okusam kafa yarım devir, konsantrasyon sıfır, ne yapsam diye düşünürken birkaç satır yazmak iyi gelir dedim. Şimdiden geldi bile.

Kısa olsun, öz olsun. Şu bloga biraz daha özen göstersem iyi olacak sanırım.

You can change your wife,change your politics,change your religion.But never, never can you change your favourite football team.

Eğer bilimi seçerseniz, doğaüstü şeylerin teselli veren zincirlerinden kurtulmak isterseniz, eğer iddia ettiğiniz gibi inançlardan sakınıp, tanrısızlığı benimserseniz, o zaman inananların o küçük rahatlamalarının özlemini duyamazsınız! Tanrıyı öldürürseniz, onun tapınağına sığınmaktan da vazgeçmek, orayı terk etmek zorundasınız!

Sy. 222

Where do you go to my lovely
When you’re alone in your bed
Tell me the thoughts that surround you
I want to look inside your head

Her erkeğin, bu arada babamın da, mutluluğu yakalamak için yanlış yollara da sapmaya hakkı olduğunu ancak saçlarıma aklar düştüğü zaman anladım. Ancak o zaman onun yanlışlarına saygı duymaya başladım. Senin de benim yanlışlarıma benzer saygıyı duymanı dilerim oğlum. Senin de kimi zamanlar böyle yanlışlara düşmeni dilerim. Ve umarım sen de acımasızlık noktasına varana dek seversin, ve dilerim sen de yaşamın soylu çekiciliklerini uzun süre algılıyabilesin.

Sy. 91, 92

Fotoğraf: Bits for Cows

Futbolda şans çok önemli. 5-6 net gol şansını değerlendirememiş Beşiktaş. Tabii şans kadar beceriksizlik de söz konusu. Bobo dışında top ayağına geldiğinde tribünleri heyecanlandıracak bir hücum oyuncusuna sahip değil Kara Kartal. Nobre, Nihat, Yusuf ya da Tabata kaleciyle karşı karşıya kaldığında sonucu kestirmek hiç de zor değil. Hal böyle olunca 20 dakikalık Bobo dünkü gibi yetmeyebiliyor.

Mustafa Denizli’nin ince hesapları arasında bu türden bir puan kaybı var mıydı bilemiyorum. Ancak ligin mevcut durumu ve Beşiktaş’ın (Lucescu döneminden beri ilk kez) uyguladığı üst düzey savunma göz önünde bulundurulduğunda bu beraberlik rahatlıkla telafi edilebilir. Yeter ki hücum hattı biraz daha işlevselleşebilsin. Batuhan ve forma girecek bir Delgada belki biraz daha rahatlatabilir Beşiktaş’ın elini.

Sırada zor bir CSKA Moskova maçı var. Bu maçın en azından beraberlikle sonuçlanacağını düşünüyorum. Tabii beraberlik hiç bir işe yaramıyor, galibiyetin dahi yarayacağı şüpheli. Yine de şampiyonlar ligini 7 puanla tamamlamak (sonuç grup sonunculuğu dahi olsa) başarısızlık olarak adlandırılamaz.

Bir yandan da kongre yaklaşmakta. Demirören pek bir sessiz sedasız. Nedense içimde (baba zoruyla) aday olmayacakmış gibi bir his var. Fazla iyimserim biliyorum, ama tüm temennim bu yönde. Zira karşısına çok güçlü bir aday çıkmayacakmış gibi duruyor. Umarım yanılırım ve Fikret Orman ya da Hasan Arat gibi bir isim aday olur. Mevcut adaylar arasında en güçlüsü gibi duran Murat Aksu, Demiören yönetiminde pek dikkatimi çekmemişti. Uzaktan akıllı bir adam gibi duruyor ama iktidarla olan yakınlığı, Levent Erdoğan’ı yönetime alacağı haberleri v.s sebepler Beşiktaş’lılığımı rahatsız ediyor.

Fotoğraf kaynağı